Tylko raz u Air powiało nudziarstwem. Było to pięć lat temu, gdy duet wydał album "Pocket Symphony" (2007). Płyta okazała się zbiorem ślamazarnych pejzaży, wzbogaconych pastelowymi brzmieniami. Wydane właśnie "Le Voyage Dans La Lune" nie brzmi może tak relaksująco jak "Moon Safari" (1998) czy "The Virgin Suicides" (2000). Nie ścina też z nóg progresywnymi rozwiązaniami, jak znakomite "10.000 Hz Legend" (2001), choć do koncepcji tego ostatniego, tym razem Air chyba jest najbliżej. Tak czy inaczej, tych pięćdziesiąt minut spędzonych z Francuzami to wciągające, wspaniałe słuchowisko.

Otwierające "Astronomic Club" brzmi, jakby Massive Attack nagrali swoje "Mezzanine" przy udziale nieodżałowanego Johna Barry'ego. Powłóczystą, niespieszną kompozycję budują znakomite orkiestracje (doniosłe uderzenia timpani czy punktujące, sekundowe wejścia sekcji dętej). Zresztą nawet melodyka utworu nawiązuje do prac Barry'ego z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Podobnie jest w następnym "Seven Stars". Air nadal chętnie używa "żywych" instrumentów, ale robi to po swojemu. Już charakterystycznie nagrana perkusja (choćby brzmienie werbla, które otwiera "Parade") przypomina, że słuchamy właśnie kolejnej płyty francuskiego duetu. Nie zliczę doskonałych smaczków - posłuchajcie staccato z "Cosmic Trip" - w lewym kanale grają dzwonki, w prawym subtelny syntezator. Nawiązań filmowych jest tu znacznie więcej niż wpływy szkoły Barry'ego. "Le Voyage Dans La Lune" to płyta zainspirowana kinem, a dokładniej: odświeżonym niedawno, 16-minutowy obrazem z 1902 roku pod tym samym tytułem. Kiedyś niemy i czarno-biały, w odświeżonej i pokolorowanej wersji można kupić wraz z limitowanym wydaniem płyty. Warto zajrzeć do portfela i skusić się na tę niecodzienną, dubeltową atrakcję. Choćby dlatego, że współtworzy ją najlepszy album Air od przeszło dekady!

tekst: Marcin R. Nowicki