Jak dotąd Hans-Peter Lindstrøm jakoś bezkarnie wciskał nam swój elektroniczny szajs. Na płytę "Where You Go I Go Too" pożyczył trochę części od Manuela Göttschinga, na "Real Life Is No Cool" z wokalistą Christabelle od Giorgio Mordera, więc nikt nie żądał od niego zwrotu pieniędzy. Jednak przy produkcji "Six Cups of Rebel" norweski inżynier muzyki tanecznej wreszcie przekombinował. Postanowił odpalić najbardziej tandetne syntezatory i automaty perkusyjne w swojej pracowni, a następnie wrzucił kwasa i zaczął testować ich możliwości techniczne. Nie wiadomo, które momenty całonocnych sesji były gorsze – te wizjonerskie, kiedy wydało mu się, że wstąpił w niego duch Vangelisa albo Jean-Michel Jarre‘a, te wirtuozerskie, kiedy próbował ścigać się z widmami palców starego Herbiego Hancocka, Chicka Corea i Joe Zawinula, czy może kosmiczne odloty, kiedy lewitował w przestworzach razem z Sun Ra. Złowieszcze śmiechy i demoniczne wokale na wdechu nie pozostawiają wątpliwości, że musiał być to naprawdę koszmarny "bad trip". Hans, weź się w garść, do cholery, bo nie długo twoje płyty będą recenzowali tylko w "Estradzie i Studio".